reinaveenhof, 28 april 2012
Bolivia , La Paz 14°

Bergen! (maar helaas geen kaas)

Hee losers!

Nu we onszelf er eindelijk toe hebben gezet om weer eens een blog te schrijven, besef ik hoe diep ik eigenlijk in mijn geheugen moet graven. Drie weken zijn we nu (nog maar) bezig met reizen maar ons Granja leven lijkt al een eeuw geleden.
Onze laatste week daar was optimaal genieten, maar hij vloog ook voorbij. Ineens was het de allerlaatste avond en haalden we alle foto´s van de muren. Voor de laatste keer buiten een rondje lopen onder de sterrenhemel terwijl de jongens over hun huiswerk gebogen zaten in de curso. De volgende ochtend voor de laatste keer al deze geweldige kinderen uit bed halen, met wie je allemaal een band heb opgebouwd, de ene sterker dan de ander. Voor de laatste keer op de akker werken, voor de laatse keer almuerzo.. Het ging eigenlijk precies hetzelfde als toen ik in Nederland al mijn ´laatste´ dingen aan het afstrepen was. Het afscheid was moeilijk en ik heb geen zin om er uitgebreid over uit te weiden. Yair die in de eetzaal nog voor ons ging dansen, een rozenkransketting die ik kreeg toegestopt van Yver. Carlos Daniel die zijn gele spuitbusje aan ons heeft gegeven met daarin briefjes gepropt met onze namen en heel groot ´I LOVE YOU´. Dan voor de laatste keer douchen, gel en creme uitdelen, Gabriel in zijn kleren helpen, David weigeren voor de tweede keer tandpasta te geven. Dan de allerlaatste knuffel en bij sommige jongens zag je dat ook zij het er moeilijk meehadden. Alle jongens klommen in de vrachtwagen en je zag ze wegrijden, waarschijnlijk voor de allerlaatste keer in je leven.
Daarna het afscheid van het personeel, die ik ook ga missen. Toen stapten we bij Padre Octavio in de auto die ons naar Santa Cruz zou rijden en dat was het dan..

Vanaf dat moment is het voor ons alleen maar rennen en vliegen geweest: de laatste dingen nog regelen, afscheid van Padre Henk, buskaartjes regelen, souvenirs op de post doen en ohja, we moesten ook nog eten tussendoor. De volgende ochtend vroeg vertrokken we naar onze eerste bestemming Cochabamba. Dat bleek een lelijke, drukke stad te zijn waar we direct op onze eerste dag beroofd werden. We bezochten de enorme markt, La Cancha, en er begon een kerel aan mijn voet te trekken. Ik wist meteen, ohjee, hier heb ik overgelezen, nu gaan ze me beroven. Maar ze waren zo snel. Ik zag een andere kerel het portomoneetje uit mijn zak trekken, maar voor ik het wist was het ding al verdwenen. We hebben nog tegen hem geschreeuwd ´Waar is hij, jij hebt hem!´ Maar hij had hem natuurlijk allang doorgespeeld aan een van z´n handlangers. Nouja, we hebben er nog het christusbeeld beklommen (1350 treden was niet zo´n goed idee op ongeveer 2000 meter hoogte in de brandende zon) maar de lol van Cochabamba was er voor ons af, dus na 24 uur in de stad te hebben doorgebracht ging de nachtbus verder naar Sucre.

In Sucre hebben we de eerste twee nachten in een bedompt, smerig hostel doorgebracht. Dat betekend dat je liever je tijd in een cafe doorbrengt dan op je kamer, maar helaas was het pasen en was alles dicht. Al met al zat de sfeer er nog steeds niet goed in. Toen zijn we op maandag van hostel veranderd, waar we mooie lichte en ruime kamers hadden, een keukentje om in te koken en bovendien een gepensioeneerd Brits echtpaar waar we altijd mee konden kletsen. Pas daar hadden we echt een beetje tijd om pas op de plaats te houden en dat merkte je. Plotseling kwamen alle gevoelens van de Granja omhoog, dat we misschien echt nooit meer terugkwamen en dat het nu echt over was. En dat was niet leuk. Als kers op de taart kreeg Fleur ook nog eens heftige voedselvergiftiging. Uiteindelijk zijn we 1,5 week in Sucre gebleven, iets wat we achteraf gezien echt nodig hebben gehad. We hebben vrij weinig uitgevoerd, eigenlijk alleen op onze kamer gechild en buiten in de zon gegeten, Friends gekeken en veel over de Granja gepraat. Op een gegeven moment waren we zelfs zo ver dat we liever gewoon direct naar Nederland teruggingen dan in Zuid Amerika blijven. Wat opzich niet raar is, gezien de twee reiservaringen die we hadden gehad: Corumba en Cochabamba. Maar beetje bij beetje ging het beter, vatten we weer moed, kwam de avontuurlijke spirit weer terug. We zijn onze laatste dag in Sucre zowaar iets gaan ondernemen: een enorm stijle heuvel opgeklommen naar een uitzichtpunt met een cafe waar we de meest lekkere chocolademelk ever hebben gedronken (lees: gesmolten chocola met een beeeetje melk).
Op de eerste zondag in Sucre zijn we trouwens ook nog naar een markt gegaan in het dorpje Tarabuco wat in de buurt ligt. Enorm touristisch, maar ook erg leuk. Veel alpacawollen producten, en ik zit op dit moment gewikkeld in mijn alpacawollen trui en sjaal achter de computer (:

Maargoed, na een paar dagen van lekker zelf koken, genieten van het zonnetje en de rust was het toch echt tijd om verder te gaan. De volgende stop was Potosí. De rit erheen was mooi, groene heuvels van Sucre maakten weer plaats voor hogere en ruigere bruine heuvels en bergen. Potosí is de mijnstad, en de voornaamste bezigheid daar is dan ook een bezoek aan de mijnen in de zilverberg van de stad, de Cerro Rico. Maar aangezien dat betekend dat je een paar uur door donkere nauwe gangetjes moet strompelen hebben we dat maar afgeslagen. In plaatst daarvan hebben we een kerk beklommen (hijg hijg op 4000 meter hoogte..) en een klooster bezichtigd. Leuk stadje, al met al niet te bijzonder.
De volgende stop was Uyuni. Dit kleine stadje is de ´uitvalsbasis´ voor tours over de Salar de Uyuni en Zuid Lípez. We zagen er stiekem een beetje tegenop omdat je vaak horror verhalen hoort van chaffeurs die dronken worden tijdens je drie-daagse tour in een terreinwagen en vervolgens tegen een bergmuur crashen. Maar aan de andere kant schijnt het prachtig te zijn, dus vooruit dan maar. Uyuni zelf is een klein, lelijk, stoffig dorpje dat volgensmij echt alleen draaiende word gehouden door de bakken touristen die eropaf komen. Opzoek naar een touragency kwamen we een Spaans koppeltje tegen die we ook al in een kerk in Potosí hadden ontmoet en we hebben samen iets uitgekozen wat degelijk leek, plus waarbij we een groepskorting ontvingen. Yay! Dan eten en slapen in ons koude lelijke hostel en de volgende dag vroeg op..

De laatste mensen die ons vergezelde in de terreinwagen bleek een Australisch koppeltje te zijn. Zij konden niet zo goed Spaans en de Spanjaarden niet zo goed Engels, dus wij hingen een beetje in het midden. De eerste stop was op een treinkerkhof, wat niet bijster interessant was. Wel konden we nu duidelijk zien hoe touristisch de tour eigenlijk is: er stonden nog minstens 5 of 6 andere terreinwagens gepakeerd. Great.. Daarna gingen we eindelijk naar de Salar zelf, wat een inmense zoutvlakte is. Het was echt de meest vreemde maar gave ervaring oot. De lucht was strakblauw, en je kon gewoon alleen maar wit en blauw zien tot zover je kon kijken. In de verte doemde wat donkere bergen op, en achter ons was het zouthotel waar alle andere tourcars stonden, maar die leken zo klein op die enorme witte vlakte. Onze chaufeur/gids/kok die José heette was gelukkig een eind verder de Salar opgereden waar we stilhielden om foto´s te maken en voor het middageten. Daar zit je dan, met je kont op het zout en je bordje op schoot. Heel appart.
Daarna ging de rit door het natuurgebied Zuid Lípez in, waar het hostel zou zijn. Een lange rit, maar wel heel mooi. Grote vlaktes met lama´s en de bergen op de achtergrond. Het hostel lag in een klein dorpje dat zou uit een western film was weggelopen: één straat met huizen eraan, stoffig, bergen op de achtergrond. Alleen de saloon ontbrak.. Eten, kletsen, slapen.

De volgende dag hebben we zoveel gezien dat ik het niet eens allemaal kan opschrijven. Ik kan uren uitweiden over de kleuren, de landschappen. Maar dat heeft geen zin, de beste benadering zijn foto´s en dan nog ben je er niet helemaal..
We hebben als eerste laguna´s gezien. We reden bijna de hele dag door vulkanisch gebierd en daardoor heb je dus water met één of ander mineraalsoort erin waardoor je felblauw, felgroen en felrood water hebt. Supermooi, vooral omdat er felroze flamingo´s tot worden aangetrokken die de micro organismen uit de lagunes eten. Zo magisch om op een plek te zijn waar je aan een prachtig meer zit, vol met flamingo´s met witbesneeuwde bergtoppen op de achtergrond..
De omgeving werd hoe hoger we kwamen, hoe doodser. Maar desondanks dat er niks groeide was het alsnog prachtig. Alle kleuren rood en geel en bruin die de bergen en de aarde hebben. Een andere stop was bij een vlakte tussen actieve vulkanen in, waar je geisers had. Het eerste wat opviel zodra je de auto verliet was de enorme stank van rotte eieren. Tja, zwaveldampen.. Het landschap was bijna onaards: kuilen overal met kokende modder dat opspatte en waar de dampen uit opstegen. Bijna alsof je op de maan was. Verder zagen we nog meer lagunes, de een nog mooier dan de ander.

Toen we aan het eind van de middag over een heuvel heen reden, was het plotseling 'pang' en begon José te schelden. Jahoor, lekke band. Niet verwonderlijk als je al de hele dag over hobbelige zandwegen raced met scherpe stenen. Gelukkig hadden we een reserve wiel maar dan moet je wel buiten de auto wachten tot het gefixt is. En het was kóud. Toen José ons rillend in de kou zag staan zei hij: 'Ja jongens, we zijn nu op 5000 meter hoogte'. Pff dat kon je voelen. Een van de laatste stop was bij een warmwaterbron waar we konden baden. Het was even doorbijten om in de kou je vijf lagen kleren uit te trekken, maar het water was heerlijk warm. Daar lig je dan op je luie reet terwijl je uitkijkt op een felblauwe lagune met flamingo´s en bergen. Genieten. Wat minder leuk was het stuk dat we moesten afleggen tussen de bron en het huisje waar we moesten omkleden: de zon was weg en het was ijzig koud.
Die nacht sliepen we weer in zo´n hostel in de middle of nowhere, waar het ongelofelijk koud was 's nachts. Toen ik rond een uurtje of 11 voorover boog uit mijn bed om warme sokken te zoeken en ze aantrok was ik zo buitenadem van die kleine inspanning. Dat is het andere nadeel van grote hoogte: bij de kleinste inspanning lig je op apengapen en bovendien kan je niet genoeg lucht binnen krijgen om weer op adem te komen. Heel onaangename ervaring: je hijgt als een gek maar je hebt alsnog het gevoel alsof je stikt, tewijl je hart bijna uit je ribbenkast roffelt.
Maar de nacht hebben we overleeft en ´s ochtends werden we verrast met een ontbijt van pannekoeken en yoghurt met cruesli. Wat een luxe.

Daarna leidde de tocht door de woestijn heen. Heel erg gaaf om met je terreinwagen over zandbergen te crossen, terwijl je wederom omringd word door besneeuwde toppen. Het enige wat niet klopte voor je gevoel was de temperatuur: bij woestijn denk je aan zweet en hitte, niet aan bibberen onder je dikke truien. Daarna nog één lagune gezien, waar we flamingo´s van heel erg dichtbij hebben kunnen fotograveren, nadat een troep luidruchtige Israëliers was opgetokt. Daarna ondernamen we de enorm lange tocht terug naar Uyuni. Uitgeput en hongerig hebben we met ons tourgroepje nog pizza gegeten, waarop direct de nachtbus richting La Paz vertrok.
Onaangename reis over onverharde weg, en als je nét in slaap bent gevallen besluit de buschauffeur een plaspauze in te lassen en alle lichten aan te doen. Zucht..

In La Paz aangekomen was het nog donker en dus hadden we niet de hoop dat er al hostels open waren. Dan maar een uur op de terminal wachten. Maar gelukkig kwamen we het Spaanse koppeltje wéér tegen en ze bleken in La Paz te wonen. Dus we konden even met hun mee naar huis, opwarmen, totdat we hostels konden zoeken. Dat is altijd het puntje wat vreselijk is tijdens het reizen: de tijd tussen busterminal en hostelkamer. Je loopt met al je bagage op je rug door een onbekende stad terwijl je iets zoekt wat niet te duur is, maar ook niet te smerig en goedkoop. Gelukkig lukte het naar een halfuurtje en konden we eindelijk slapen en douchen. Daarna hebben we lekker door de stad gestrompeld en tot onze grote vreugde heb je hier ook een 'Café Alexander', een van onze favoriete stekjes in Santa Cruz. Blijkbaar is het een keten, dus wij waren blij. We zijn nu al iets langer in La Paz dan gepland, omdat Fleur gister blijkbaar weer iets verkeerds heeft gegeten en de ochtend kotsend heeft doorgebracht. Nu dus weer even rustig aan op krachten komen en daarna gaan we door naar Copacabana.

De tijd dat we het liefst terug naar Nederland willen is allang achterons. Het idee dat aan dit avontuur blijkbaar toch een einde komt, is vrij beangstigend. Maargoed, nu eerst nog genieten van alles hier. Nog genoeg dingen te zien, en als we in Lima zijn (waar ons vliegtuig vertrekt) hebben we misschien weer tijd voor een update (:

Hasta luego!

Ps. Voor meer foto´s kun je wederom op www.martefleur.waarbenjij.nu kijken

Naar Reina in Bolivia bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl